Tam anlamıyla ona "gazeteci gibi gazeteci" denirdi.
Çukurova basını onun gibisini az gördü.
Özü sözü doğru, kırılan ama bükülmeyen bir kalemdi.
Gözünü budaktan esirgemezdi.
Benim çok sevdiğim, kardeşim Özkan Can’ın abisi, gazeteci, yazar Süleyman Canbolat'dan söz ediyorum.
40 yıla yakın süredir; sadece Adana'nın değil, bölge basınına da yakından tanıyıp sevdiği Sülo'muz kendini emekliye sevk etti.
İşte son yazısı...
***
36 yıldır yazıyorum.
Birileri beni yel değirmenlerine savaş açan "Donkişot"a benzetti.
Bazıları "bu adam deli" yakıştırmalarında bulundu.
İkisi de değil..
Ben haksızlıklara ve bunu yapan hayasızlara karşı ÇAKA KALEM duruş sergilemeye çalışan Mustafa Kemal Atatürk ilkelerini canı pahasına savunan, ülkesine, bayrağına aşık sade bir vatandaşım.
O kadar..
Değerli dostlar, uzun zamandır yazmıyordum.
Sistemdeki entrikaları görünce yazmam gerektiğine inandım, yazdım.
Çok sert ifadeler kullandığımı söyleyen dostlarım oldu.
Onlara; şerefsize şerefsiz, ahlak yoksununa 'ahlak yoksun', çalana hırsız, çaldırana alçak demekle haklı olduğumu belirttim.
Önceki gün; günlük gazete sahibi ve çok sevdiğim bir arkadaşım aradı ve bana şöyle dedi;
"Madem yazıyorsun, gazete senin... Geç başına nasıl yönetirsen yönet. Ben dahil, sana kimse karışmayacak
Bu değerli dostum, aslında gazetesini zamanında nasıl yönettiğimi, sayfa adedini kaça çıkardığımı, satış rakamını kaçlarda bıraktığımı herkesten iyi bilir.
Ona ¸artık çalışmayacağımı, eşime sevdiklerime daha çok zaman ayıracağımı, bitmez, tükenmez mahkemelerle, eşimi çok yorduğumu, ondan helallik almam gerektiğini, telefonun diğer ucundaki dostuma söyledim.
Şunu da belirteyim; içinde Devlet Güvenlik Mahkemelerinin olduğu davaların hiçbirini kaybetmedim.
Hepsinden alnımın akıyla ayrıldım.
Bunca gazetenin Genel Yayın Yönetmeni koltuğunda oturacaksınız "Tekzip" dahi yemeyeceksiniz.
Bu kolay bir şey değildir.
Zordur, çok zordur.
Değerli dostlar, tekrar ifade ediyorum.
Benden bu kadar.
Bundan böyle yazmayacağım.
Hakkınızı helal edin.
Allah'a emanet olun.
Süleyman Canbolat
***
Önce kendimden örnek vereyim.
1959 yılında Adana "Vatandaş" Gazetesinde başladığım yazı serüvenime 2009'da "50 yıl yeter" diye nokta koymaya çalıştım.
Olmadı.
Üzerinden bir 14 yıl daha geçti; geldik 2023'e.
Ben halen Savaş Çokduygulu'ya yazmaya devam ediyorum.
Allah ömür verirse "Türkiye'de yaşayan en eski gazeteci" olmaya doğru gidiyorum.
Sevgili Süleyman'a da "geri dön, sen yazmadan duramazsın" diye sevgilerimi iletiyorum.
